تولید پارچه های کامپوزیت شامل فرآیندهای کامپوزیت مختلفی است. شش فرآیند محبوب بین‌المللی شامل پوشش پودری چسب مذاب داغ، پوشش خمیری چسب مذاب داغ، پاشیدن پودر چسب مذاب داغ، پوشش دو نقطه‌ای چسب مذاب داغ، پوشش اسپری پلی‌اورتان، و پوشش غلتکی پلی‌اورتان می‌شود.
علاوه بر این، پارچه‌های کامپوزیتی چند لایه PTFE با لمینیت 100% پلی‌استر خالص ضخیم‌شده با استحکام بالا، پارچه نبافته با یک فیلم ریز متخلخل پلی تترا فلوئورواتیلن (PTFE) با استفاده از فناوری و تجهیزات ویژه ساخته می‌شوند. این پارچه ها دارای عملکردهای متعددی از جمله مسدود کردن ویروس، خواص آنتی استاتیک، جلوگیری از نفوذ خون، ضد آب، نفوذپذیری رطوبت، ضد باد و حفظ گرما هستند.
فرآیند تولید معمولاً شامل لمینیت، باندینگ و تهویه است. در حین لمینیت ابتدا قسمت عقب پارچه لمینت شده و با استفاده از مواد شیمیایی چسبانده می شود و سپس حالت دهنده انجام می شود. در حال حاضر پرکاربردترین چسب ها در صنعت پوشاک، چسب های ذوب داغ پلی اورتان (چسب های ذوب داغ TPU یا PUR) هستند که دارای مزایایی مانند استحکام باند بالا، نرمی و کشسانی خوب، مقاومت در برابر حرارت و آب و عدم انتشار فرمالدئید می باشند. برخی از تولیدکنندگان ممکن است از چسب‌های{3}}روغنی (چسب‌های مبتنی بر حلال-) برای کاهش هزینه‌ها استفاده کنند، اما حلال‌های آلی فرار باقی‌مانده ممکن است خطرات بالقوه‌ای برای سلامتی ایجاد کنند. زمان پخت و دما / رطوبت به طور مستقیم بر کیفیت محصول نهایی تأثیر می گذارد. هر چه زمان پخت بیشتر باشد، استحکام چسبندگی پارچه و درجه همجوشی چسب بهتر است. به طور کلی چسب های داخلی سه روز زمان نیاز دارند، در حالی که چسب های وارداتی به پنج روز یا بیشتر نیاز دارند.
فرآیندهای لمینیت به طور قابل توجهی خواص نهایی پارچه را تغییر می دهد. به عنوان مثال، پس از لمینت، معمولاً ضخامت و سفتی پارچه افزایش می یابد. ازدیاد کشیدگی و استحکام شکستن پارچه‌های بافتنی ممکن است کاهش یابد، در حالی که خواص کششی ساکن پارچه‌های بافته شده ممکن است بهبود یابد. به طور همزمان، خواص بازدارنده شعله پارچه های چند لایه ممکن است تحت تأثیر مواد بین لایه قرار گیرد. این تغییرات عملکرد را می توان با تنظیم عواملی مانند ساختار پارچه تک لایه و پارامترهای فرآیند لمینیت کنترل کرد.